01 Σεπτεμβρίου 2010 :ΠΟΙΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΡΕ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ;
Σε τούτη την χώρα άμα πάρεις την απόφαση και κλιστείς στο σπίτι σου για κανένα μήνα και ενημερώνεσαι για το τι συμβαίνει απ΄ έξω από εφημερίδες και τηλεοπτικά κανάλια, όταν θα βγεις από αυτό μπορεί να πάθεις πολιτισμικό σοκ ή να νομίσεις ότι ανοίγοντας την πόρτα βρέθηκες σε άλλον πλανήτη. Η προπαγάνδα και η κατευθυνόμενη είδηση είναι πλέον ο κανόνας στα μέσα μαζικής αποβλάκωσης.
Στα του οίκου μας, όποτε η διοικήσεις της οικογένειας Βαρδινογιάννη ακούνε τον εξάψαλμο από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού για τις ακατανόητες κινήσεις τους, οι αυλοκόλακες που δόξα το χρήμα και το γλείψιμο δεν έλειψαν ποτέ τα τελευταία 30 χρόνια από το περιβάλλον των ιδιοκτητών, αντιθέτως είναι ένα είδος που αναπτύσσεται με γεωμετρική πρόοδο στο πέρασμα του χρόνου ( αφού η κατακρεούργηση του ποδοσφαιρικού τμήματος είναι το αγαπημένο χόμπι των αφεντικών τους ) προτάσσουν ανελλιπώς και με μεγάλο ζήλο το ίδιο παραμύθι ξανά και ξανά, το παραμύθι του διχασμό του κόσμου που έχει σαν αποτέλεσμα να πλήττονται και καλά τα συμφέροντα της ομάδας, καλό το παραμυθάκι ρε μπαγλαμάδες αλλά δεν έχει δράκο, 30 χρόνια ψάχνετε για δράκο ρε μπαγλαμάδες, θλιβερά υποκείμενα είστε όλοι μαζεμένοι πίσω από αυτό το γλοιώδες ταμπούρι με μόνο όπλο την σαπίλα σας που αναδίδει αφόρητη μπόχα και δυσωδία, αυτός είναι ό μόνος διχασμός, εσείς τα σερνάμενα ζωύφια από την μια πλευρά και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού από την άλλη.
Το μεγάλο θεμέλιο του μούφα διχασμού στηρίχθηκε στο επιχείρημα ότι οι αντιδράσεις των οπαδών δεν είναι αυθόρμητες, ότι δεν υπάρχει πραγματική δυσαρέσκεια αλλά ότι κάποιος τις υποκινεί. Από το 1979 έως το 2008 τον ρόλο του κακού έπαιξε η οικογένεια των Γιαννακόπουλων, αυτοί υπέσκαπταν το μεγαλειώδες έργο της ΠΑΕ, αυτή ήταν η πέτρα του σκανδάλου που με διάφορα μέσα διέβαλαν τους οπαδούς. Από το 2008 μέχρι σήμερα και με αποκορύφωμα την τρέχουσα σαιζόν τον ρόλο του κακού λύκου ανέλαβε η ΠΕΚ και κυρίως οι Πατέρας και Βγενόπουλος , αφού πρώτα βέβαια τακιμιάσαμε με τους Γιαννακόπουλους, αφού ξεχάσαμε τα ποτάμια μελάνης που χύθηκαν από τους γκεμπελίσκους της συμφοράς που προσπαθούσαν με περίσσιο πάθος να μας πείσουν ότι αυτοί χρηματοδοτούσαν τον πόλεμο ενάντια στα μεγαλόπνοα σχέδια τις ιδιοκτησίας για το μέλλον του ποδοσφαιρικού τμήματος, αφού ξεχάσαμε τις και καλά αποκαλύψεις ότι στους επικεφαλής τον οργανωμένων παρέχονται κάθε είδους ανταλλάγματα για να καθοδηγούν το απολωλόν πλήθος. Ετσι με μιας αφού οι εχθροί έγιναν συνέταιροι από μειοδότες έγιναν ευεργέτες, ναι αλλά μείναμε από έχθρο, και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους; αυτοί οι άνθρωποι ήσαν μια λύση, τώρα πως θα δικαιολογούμε τις μαλακίες του αφεντικού, μα είναι πολύ απλό θα εφεύρουμε καινούργιο εχθρό, τι στο διάολο μπρίκια κολλάμε; ποια είναι η δουλεία μας; Ελά εδώ Βγενόπουλε, έλα εδώ Πατέρα, τι έκανε λέει γεμίσατε ξανά το ολυμπιακό στάδιο με οπαδούς που πανηγυρίζουν το νταμπλ, άρα εσείς κρύβεστε πίσω από το κόψιμο του μεροκάματου που πανάξια περνάμε τόσες δεκαετίες, θέλετε να μας χαλάσετε την σούπα που πανάξια μαγειρεύουμε με μεράκι τόσα χρόνια, να μας αφήσετε χωρίς να παρέχουμε τις ανυπέρβλητες υπηρεσίες μας στον μεγάλο βεζίρη, που ΜΟΝΟ αυτός θέλει το καλό του Παναθηναϊκού , ΜΟΝΟ αυτός προσφέρει ανιδιοτελώς τόσα χρόνια, όχι σαν και εσάς που ήρθατε να εξυπηρετήσετε τα δικά σας συμφέροντα και για το λόγω αυτό προσπαθώντας να μειώσετε το μνημειώδες έργο του αφεντικού μας, υποκινώντας αντιδράσεις και τον διχασμό του κόσμου που έχουν σαν αποτέλεσμα να πλήττονται τα συμφέροντα μας εεε τα συμφέροντα του Παναθηναϊκού βεβαίως βεβαίως .
Τι να σου κάνει και η ρημάδα η προπαγάνδα όμως όταν τα έργα και οι ημέρες του εντολέα σου είναι γεμάτες αποκαΐδια. Το μόνο καλό που έχουν να αντιπαραβάλουν σαν έργο που και καλά άφησε οι οικογένεια Βαρδινογιάννη είναι οι ισολογισμοί, δηλαδή ότι η ομάδα δεν χρωστάει και ότι είναι κερδοφόρα, θέλουν να μας πείσουν ότι πρέπει να πανηγυρίζουμε που οι πάμπλουτοι ιδιοκτήτες της παε γίνονται ακόμα πλουσιότεροι εκμεταλλευόμενοι το όνομα και την αγοραστική δύναμη του Παναθηναϊκού μας. Αυτά τα τυπάκια δεν έχουν το θεό τους, έχουν αποθεώσει τις αμέτρητες μεταγραφές από το πανέρι που είναι κανόνας απαράβατος και σύστημα απαράλλαχτο για τα αφεντικά τους ενώ κάνουν μούγκα για τα λεφτά που έμπαιναν στις τσέπες τους παράνομα όπως πχ τα έσοδα από την μπουτικ του συλλόγου και την μη απόδοση του 10 % στον ερασιτέχνη από τα εισιτήρια τον εντός έδρας αγώνων.
Σε ποια διάσταση του σύμπαντος οπαδοί ομάδας περιμένουν την σούμα των λογιστών για να εκφραστούν ανάλογα; Φανταστείτε οπαδούς να φωνάζουν ρυθμικά ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΟΕ ΟΕ ΟΕ, αλλά θα μου πεις πώς να μπουν στην ψυχολογία και την νοοτροπία των οπαδών αυτοί που γεννηθήκαν και θα πεθάνουν υπάλληλοι του χείριστου είδους. Ο οπαδός του Παναθηναϊκού ρε ρουφιάνοι πανηγυρίζει τίτλους και τίποτα άλλο. Είναι δυνατόν μια τόσο ισχυρή οικογένεια όπως των Βαρδινογιάννηδων να περιμένει να βγάλει κέρδη από τον Παναθηναϊκό; μέσα έπρεπε να μπαίνει με τα τσαρούχια και να σαρώνει τους τίτλους όπως έκαναν τόσα χρόνια οι Γιαννακόπουλοι , όπως κάνουν και οι πρόεδροι των μεγάλων συλλόγων στο εξωτερικό, νερό στο ονομά τους θα έπιναν όλοι και δεν είχαν την ανάγκη όλων αυτόν τον σιχαμάτων που δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα, ούτε καν στο κόπο να επενδύσουν σε αυτή την ομάδα δεν μπήκαν, σε αυτό το τεράστιο σύλλογο με τα εκατομμύρια οπαδούς, πάλι κερδισμένοι θα έβγαιναν, όμως τίποτα μονάχα τσιφουτιά, κυνήγι μαγισσών, μιζέρια και εκτροφή παχύδερμων που τους ταΐζουν με το αίμα του τριφυλλιού.
Για εμένα προσωπικά η τωρινή ιδιοκτησία έχει πεθάνει, δεν περιμένω το ελάχιστο προσφοράς από αυτήν, για τα 31 χρόνια που έχει στα χέρια της την πλειοψηφια των μετοχών έχει κριθεί οριστικά και αμετάκλητα, έχει ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΠΑΤΑΓΩΔΩΣ, θα μπορούσα να γράψω όχι απλά ένα βιβλίο με τα τεράστια εγκλήματα απέναντι στην ιστορία του συλλόγου αλλά τόμους, θα περιοριστώ σε μόνο δύο επιχειρήματα για του λόγου το αληθές: 1ον To 1979 όταν ανέλαβαν τις τύχες του τμήματος στα χέρια τους ο γαύρος είχε 20 πρωταθλήματα και ο Παναθηναϊκός 12, σήμερα 31 χρόνια μετά ο γαύρος έχει 38 και ο Παναθηναϊκός 21. 2ον εάν υποθετικά κατέβαινε στην γη ο Θεός ο Αλλάχ ο Βούδας ο Γεροδιάολος ή ξέρω ΄γω ποιος βάλτε εσείς όποιον θέλετε και έλεγε για τα επόμενα 50 χρόνια κουμάντο στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό θα κάνει αυτός που θα επιλέξουν 100 φανατικοί γαύροι, υπάρχει έστω και ένας που πιστεύει ότι οι 101 στους 100 (το 101 δεν είναι τυπογραφικό λάθος, αυτή η φάρα θα έβρισκε τρόπους να σιγουρευτεί ότι θα σάρωνε ο μεγάλος ευεργέτης τους που θα έβγαιναν παραπάνω ψήφοι) δεν θα ψήφιζαν Βαρδινογιάννη; ένας ξαναρωτώ; .
Λοιπόν για να τελειώνουμε μπαγλαμαδάκια, όσο και να κουρδίζεστε, ότι συγχορδία και να βαράτε δεν πείθετε κανέναν, δεν υπάρχει κανένας διχασμός, μια μικρή παρειά είστε, τα αφεντικά σας, κάτι λίγοι λοβοτομημένοι με μνήμη χρυσόψαρου και εσείς ρε δωσίλογοι της δεκάρας και από την άλλοι ο λαός του Παναθηναϊκού, και σε αυτόν τον λαό αργά ή γρήγορα θα λογοδοτήσετε .
unknown soldier
31 Οκτωμβρίου 2009 : OI MIKΡΕΣ ΚΑΡΙΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΦΑΙΔΡΑΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑΣ
Το να ζει κανείς σε αυτή τη χώρα μοιάζει με ακροβασία ανάμεσα στην κόλαση και τον παράδεισο, την γη της επαγγελίας και τον βόθρο, την περηφάνια και την ξεφτίλα και είναι τόση λεπτή αυτή η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις δύο αυτές πλευρές που είναι πολύ εύκολο να τις μπερδέψεις, μια καθημερινότητα υπό καθεστώς συνεχούς vertigo, στο άρθρο που διαβάζετε θα μιλήσουμε για τον βόθρο με τους ξεφτίλες που πρέπει να διαβούμε αλώβητη για να ανακτήσουμε την χαμένη μας υπερηφάνεια και να φτάσουμε ξανά μετά από χρόνια στην γη της επαγγελίας.
Αρκετά περίεργη η εισαγωγή αλλά ας περάσουμε στο προκείμενο, τις τελευταίες εβδομάδες ζούμε την κορύφωση ένος λυσσαλέου πόλεμου των εγχώριων αθλητικών δημοσιογράφων ενάντια στον προπονητή του ποδοσφαιρικού τμήματος Χενκ Τεν Κάτε, το μέτωπο είναι ενιαίο και αραγές, από των πρωκταθλητή μέχρι την πράσινη, το αποτέλεσμα ήταν το ξέσπασμα του Ολλανδού μετά τον νικηφόρο αγώνα με τον παοκ και την γιούχα του κόσμου για την αλλαγή του Νίνη, το κείμενο που διαβάζετε είχε ετοιμαστεί πριν από το συγκεκριμένο γεγονός και δεν έχει επηρεαστεί στο ελάχιστο από αυτό στο ύφος που θα γραφόταν απλώς έχει πολύ μεγάλη αξία σημειολογικά και θα αναλυθεί στην συνέχεια.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά, άς τα αναλύσουμε, ας κάνουμε ένα λογαριασμό για να καταλήξουμε σε μία σούμα, και ξεκινάμε με τον τομέα που ονομάζεται αθλητική δημοσιογραφία στην Ελλάδα., αν ανατρέξουμε στο τι είναι ο δημοσιογράφος γενικός θα βρούμε τα παρακάτω: Δημοσιογράφος ονομάζεται το πρόσωπο που ασχολείται με την συλλογή και τη διάδοση πληροφοριών προς το κοινό σχετικά με την επικαιρότητα, τα προβλήματα που υπάρχουν,τους ανθρώπους, τα θέματα που τους απασχολούν κ.α. Οι δημοσιογράφοι συλλέγουν πληροφορίες, είτε προφορικά είτε γραπτά, και τις δημοσιεύουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Υπάρχει η άποψη οτι ο δημοσιογράφος θα πρέπει να είναι αντικειμενικός φορέας ειδήσεων, συγκεντρωμένος στο περιεχόμενο του άρθρου του χωρίς άλλες διαδικαστικές ανησυχίες ώστε η ορθότητα, η πληρότητα και ο τρόπος έκφρασης να συντελούν στη συνολική ποιότητα. Κάτι τέτοιο όμως είναι λάθος και εξ' ορισμού αδύνατον. Εφόσον μπαίνουν στη μέση ζητήματα όπως η επιλογή μιας είδησης ανάμεσα σε τόσες άλλες, ο χρόνος και ο τόπος στον οποίο αυτή θα αναπαραχθεί, το προσωπικό ύφος και ο σχολιασμός του δημοσιογράφου, καταρρίπτεται αμέσως η αντικειμενικότητα, και φανερώνεται η χροιά του υποκειμενικού που υπάρχει σε κάθε δημοσιογραφική δραστηριότητα..
Ηρθε η ώρα να εμβαθύνουμε λίγο περισσότερο, μια κατάδυση στον βούρκο που ονομάζεται ελληνική α(θ)λητική δημοσιο(καφρία)γραφία, έχετε αναρωτηθεί ποτέ από ποιους αποτελείται ; 25 με 30 άτομα είναι όλοι κι όλοι οι τύποι που κάνουν κουμάντο, εκδότες, διευθυντές, αρχισυντάκτες και δημοσιογράφοι που έχουν μόνιμες και σημαίνουσες θέσεις σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοπτικά κανάλια, αυτοί είναι που χαράζουν γραμμές και διαμορφώνουν καταστάσεις, οι υπόλοιπη κατά την συντριπτική τους πλειοψηφία είναι η θεληματάρηδες των ανωτέρω με την κρυφή ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γίνουν βεζύριδες στην θέση του βεζύρη οπότε κάθε ελπίδα για ανεξάρτητη και προσωπική άποψη πάει περίπατο αγκαζέ με τις φιλοδοξίες. Πάμε να δούμε λοιπόν από πιο κοντά τους φεουδάρχες του εγχώριου αθλητικού τύπου, αυτούς που θεωρούν εαυτούς πεφωτισμένους και έχουν και την ιδία απαιτήσει και από εμάς τους κοινούς θνητούς. Θα περίμενε κανείς άτομα με προσωπικότητα, που έχουν σπουδάσει το αντικείμενο και έχουν φάει το ρεπορτάζ με το κουτάλι περνώντας με τις ώρες χρόνο από την ζωή τους σε γήπεδα και στάδια, όποιος πιστεύει όλα τα ανωτέρω πλανιέται πλάνη οικτρά, ώρα λοιπόν να ανοίξουμε το καπάκι του βόθρου (προσοχή ακολουθεί δυσωδία αφόρητη), το τι βρίσκει κανείς μέσα σε αυτό το συνάφι είναι απίστευτο, ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν σπουδάσει το αντικείμενο (και δεν μιλάμε για της βοϊδοσχολές που έχουν ιδρύσει οι ίδιοι για κονομάνε και αναπαράγουν το θλιβερό τους είδος), ελάχιστοι είναι αυτοί που παρακολουθούν αγώνες από τα δημοσιογραφικά θεωρία, ελάχιστοι είναι αυτοί που κάνουν ρεπορτάζ, η συντριπτική τους πλειοψηφεία αποτελείται από ανθρώπους που δεν αγάπανε το λειτούργημα της δημοσιογραφίας απλά εξυπηρετούν συμφέροντα πρώτα από όλα δικά τους και ύστερα αυτών που τους χρηματοδοτούν, αρθρογραφούν από τα γραφεία τους παράγοντας αρθρα που στηρίζονται πάνω στους ρουφιάνους της κάθε ομάδας και εξυπηρετούν την προπαγάνδα που πρέπει να προωθήσουν, πόσο περήφανος θα ήταν ο Γκέμπελς αν μπορούσε να δει το τι ανταπόκριση έχει βρει η επιστήμη του στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, στην χώρα που ο καθένας αυτοπροσδιορίζεται όπως γουστάρει, να δει κανείς κάτι λιβελογράφους που έχουν αναγορευθεί σε δάσκαλοι της δημοσιογραφίας να γελά και το παρδαλό κατσίκι σε τέτοιο βαθμό που νομίζεις ότι έχει καπνίσει ένα σακί χόρτο Μαρόκου. Ένα απλό τέστ θα πείσει και τον πιο δύσπιστο, παρακολουθήστε για μία εβδομάδα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, όπου φυσάει ο άνεμος πάω και άμα γουστάρει ο εντολοδόχος διαμορφώνω και την φορά του ανέμου, για ποια δημοσιογραφία μιλάμε κύριοι; δεν υπάρχει αντικειμενικότητα ούτε καν χρειά υποκειμενικότητας γιατί πολύ απλά αυτό που παράγουν οι παραπάνω δεν είναι δημοσιογραφικό έργο, το μόνο που παράγουν είναι ισολογισμοί, με αυτά που γράφω το λογιστικό κέρδος που θα έχω είναι τόσο οπότε στα παπάρια μου και η συλλογή και η διάδοση πληροφοριών προς το κοινό σχετικά με την επικαιρότητα. Μην πεταχτεί κανείς εξυπνάκιας και μου πει πως μιλάω χωρίς αποδείξεις γιατί θα γράψω κανενα τόμο για ολόκληρα συγκροτήματα που χρηματοδοτούνται από το κράτος το παρακράτος και κανα 2 μεγιστάνες ενώ συγχρόνως φοροδιαφεύγουν ασύστολα και συγχρόνως υπάρχουν καταδικαστικές αποφάσεις από τα επίσημα δικαστήρια του κράτους (ότι έχει απομείνει από αυτό), μιλάμε πλέον για εταιρίες που ελέγχουν τα μ.μ.ε. που λειτουργούν με αρχές συμμορίας και που έχουν καταπατήσει κάθε ίχνος δεοντολογίας, κάπου διακρίνω το εξυπνάκια που θα πει, ρε ξερόλα υπερβάλεις και τσουβαλιάζεις, λοιπόν μεγάλε μια στιγμή να κλίσω το καπάκι του βόθρου γιατί τόση δυσωδία δεν αντέχεται και επανέρχομαι, συνεχίζω για να κλείσω το θέμα α.ρ.δ. ανακεφαλαιώνοντας και επειδή τα σεντόνια κουράζουν οι παραπάνω χαρακτηρισμοί για την καταστάση των μμε και ειδικότερα των αθλητικών στην χώρα μας όχι μονό δεν υπερβολικοί αλλά ακριβώς το αντίθετο η κατάσταση είναι πολύ πιο τραγική από την δική μου περιγραφή.
Χενκ Τεν Κάτε, ήρθε από την Τσέλσι που ήταν βοηθός του Γκράντ ( τώρα ποιος ήταν ακριβώς βοηθός ας ρωτήσουμε τον Τέρι αυτός θα ξέρει καλύτερα ) την ομάδα που έχασε το champions league στα πέναλτι, ήταν βοηθός του Ράικαρντ στην Μπαρτσελόνα που κατέκτησε το champions league και το πρωτάθλημα Ισπανίας, ήταν πρώτος προπονητής στον Αγιαξ που έχασε το πρωτάθλημα στην ισοβαθμία και για 1 γκολ διαφορά, ένας Αγιαξ με ένα από τα πιο χαμηλά ρόστερ δυναμικότητας όλων τον εποχών που για αστέρι της είχε τον γερασμένο Ντάβιντς που ακόμα και αυτός τον μισό σαιζόν την έβγαλε τραυματίας, με τον Αγιαξ κατέκτησε ένα κύπελλο και 2 σούπερ καπ, παίχτες σαν τον Ροναλντίνιο, Τέρι, Ντάβιντς , Μέσι , Σνάιντερ στάζουν μέλι για τον Ολλανδό όταν τους ρωτάς για την προπονιτική του αξία, ακόμα και ο Μαχλάς που τον είχε προπονητή στην Φίτεσε και μαζί του βρήκε πρώτος σκόρερ σε Ολλανδία και ευρώπη έχει παραδεχτεί ότι με Τεν Κάτε έμαθε πάρα πολλά πράγματα κυριώς σε θέματα τακτικής. Ο Τεν Κάτε ήρθε στη ομάδα σε μία μεταβατική περίοδο όπως όλοι ξέρουμε, ανέλαβε μια ομάδα που μάζευε τα κομμάτια της, μια ομάδα που το υλικό της δεν ήταν δική του επιλογή, μια ομάδα που η λέξη επιθετικό ποδόσφαιρο της ήταν άγνωστη ( λίγους μήνες πριν ο Παναθηναϊκός του Πεσέιρο διεκδικούσε το πρωτάθλημα στα πηγάδια με σέντερ φόρ τον Σαριέγκι), και κατάφερε στο μεγαλύτερο κομμάτι της σαιζόν να παίξει εντυπωσιακό ποδόσφαιρο (καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος ) τερμάτισε πρώτος στον όμιλο του στο champions league κερδίζοντας την Ιντερ στο Μιλάνο αλλά δεν κατάφερε να πάρει κάποιον τίτλο γιατί έμεινε απροστάτευτος από τους εχθρούς εντός τον τειχών, δεν έψαξε για δικαιολογίες πήρε την ευθύνη επάνω του και ξεκίνησε την τρέχουσα περίοδο με μια δική του ομάδα που χτίστηκε κάτω από τεράστιες αμφισβητήσεις για το πόσο θα μπορεί να είναι αποτελεσματική, το σημαντικότερο όλων και αυτό που ενόχλησε ήταν ότι έδιωξε από την ομάδα την σαβούρα ( Γκούμα, Τζιώλη, Μάντζιο, Κλέιτον, κλπ) η οποία σαβούρα αποτελούσε για τους αξιολάτρευτους δημοσιογράφους μοναδική πηγή έμπνευσης, επίσης ο Τεν Κάτε τα έχωσε στον Γιώργο Βαρδινογιάννη ( δήλωση περί ανεμόμυλων), δεν άφηνε κανένα περιθώριο για να παίξουν μπάλα οι ρουφιάνοι αφού είχε δήλωση ευθύς εξαρχής ότι θα απαντά πάντα και θα αναλύει οποιαδήποτε ερώτηση αφορά τεχνικά ζητήματα (τι τους βάζεις και εσύ δύσκολα) , έχουμε και λέμε λοιπόν προπονητής που δεν πάιρνει χαρτάκι, που κατέχει το τόπι και πως παίζεται το ρημάδι και τέλος έχει στην απέξω τα δικά μας τα παιδιά, την χάλασε την μανέστρα ο κόουτς στους πεφωτισμένους σίγα μην τον άφηναν στο έτσι, μαλάκας είσαι να βρει επιτέλους ο Παναθηναϊκός προπονητή και να σπάσει ένα κατεστημένο που μας ταΐζει τα τελευταία 13 χρόνια, στην γωνία τον περίμεναν, η ευκαιρία τους δόθηκε με τις πρώτες στραβές στην Ευρώπη, και αρχίσανε οι χοροί των επιθέτων τι αδιόρθωτος, τι υπερφίαλος , τι αιθεροβάμων , τι άσχετος , τι μεθύστακας , τι τεντοπανάς , τι παϊτέρης , επίθετα από ανθρώπους που θέλουν να αποκαλούν τον εαυτό τους δημοσιογράφους, και τι τους απάντησε ο αθεόφοβος αντί να υποκλιθεί στην αντικειμενική τους κρίση, είμαι νικητής, είμαι νικητής τους είπε και κάνει το 7Χ7 στο πρωτάθλημα, οπότε αλλάζει το καλαματιανό από τους άρδ που το γυρίζουνε στο βαρύ ζεϊμπέκικο, η ομάδα δεν προσφέρει θέαμα. Όπως λέει και το γνωστό ανέκδοτο το γαμάς κύριε πρόεδρε ή δε το γαμάς; Aυτοί που όλη την προηγούμενη σαιζόν γκαρίζανε ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει περιθώρια για απώλεια τίτλου και πρέπει να περάσει σε δεύτερη μοίρα το θέαμα και να κοιτάξει την ουσία να παίρνει τους βαθμούς που δίνουν το πρωτάθλημα φέτος μας λένε το ακριβώς το αντίθετο ή το πάνε λίγο πιο πέρα για τους περάσουμε και για έξυπνους θέλουν λεέι και τα δύο, την απάντηση την έδωσε ο Καραγκούνης αν και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν την περίμενα να την ακούσω από το στόμα του Γιώργαρου τι μας περάσατε για την Μπαρτσελόνα, άντε ρε τραβάτε για καμιά κωλονοσκόπηση μπας και έρθετε στα ίσα . Στο θέμα του Νίνη ο ίδιος ο παίχτης απάντησε στους προπονητές της κερκίδας ότι πριν από τον αγώνα ήξερε ότι δεν θα έπαιζε όλο το 90λεπτο λόγω της ίωσης που τον ταλαιπωρούσε, αλλά εγώ θα το πάω ακόμα πιο κάτω το όλο θέμα. Δύο χρόνια πιο πριν με εντολή της διοίκησης ο Πεσέιρο έστειλε τον πιο ταλαντούχο Ελληνα ποδοσφαιριστή να γυαλίζει τον πάγκο και να υπόκειται σε καψώνια μπαίνοντας σε αλλαγές καθυστερήσεων στο 90φεύγα , πλήρωνε την σύλληψη από τον φακό της τηλεόρασης να λέει στον Μήτρογλου ότι στην 13 κάθονται οι πιο εκδηλωτικοί οπαδοί της ομάδας αλλά οι μαλάκες τις διοίκησης δεν τους επιτρέπουν την είσοδο σε αυτή. Την επόμενη χρονιά με τον Τεν Κάτε το κακό μεγαλώνει καθώς στο ενδιάμεσο ο Σωτήρης έχει καει από της απανωτές προετοιμασίες με εθνική ανδρών και ελπίδων , ο Ολλανδός τον πιστεύει του δίνει ευκαιρίες αλλά μικρός δεν μπορεί να ανταποκριθεί, με αυτή την εικόνα και θέλοντας να το ξυπνήσει σε μία προπόνηση τον κατσαδιάζει για τα καλά (ως γνωστό δεν χαρίζει κάστανα σε κανένα παίχτη), την άλλη μέρα όλο το σκηνικό μεταφέρετε αυτούσιο στις εφημερίδες , ο Τεν Κάτε ξεσπά και δηλώνει πέστε σε αυτό τον μπάσταρδο (τον ρουφιάνο των ρουφιάνων) ότι εγώ τον Νίνη θα τον κάνω πολύ μεγάλο παίχτη. Μερικούς μήνες αργότερα ο πιτσιρικάς βγάζει μάτια, είναι ότι πιο εξελίξιμο και ελπιδοφόρο έχει ο Παναθηναϊκός μοιάζει να είναι ο ιδανικός επόμενος ηγέτης της ομάδας και έχει αναγκάσει όλα τα μεγάλα ποδοσφαιρικά κλάμπ τις Ευρώπης να ασχολούνται μαζί του, έτσι είναι κύριοι έσεις με τα λόγια σας και αυτός με τις πράξεις του.
Αυτό το άρθρο το γράφω για εσένα αδερφέ μου, για έσένα που όταν σε ρωτάνε τι ομάδα είσαι απαντάς περήφανα ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ και όχι βάζελος, σε εσένα που κατανοείς το πόσο σημαντικό είναι να σταματήσει η αιμορραγία τίτλων, η αιμορραγία οπαδών, η αιμορραγία του ειδικού βάρους της ιστορία του συλλόγου, δεν σου ζητάω να ασπαστείς την δική μου άποψη ότι ο Χενκ Τενκ Κάτε είναι μεγάλος προπονητής, σκέψου όμως ότι αυτός ο άνθρωπός , και γνωρίζει που έχει έρθει, και τι απαιτήσεις έχει ο κόσμος , και σεβασμό δείχνει στην ιστορία και στο κόσμο της ομάδας, και δεν κοιτά να κάνει δημόσιες σχέσεις αλλά κοιτά την δουλεία του και μόνο αυτή, και δίκαιος είναι με τους παίχτες ( αποκορύφωμα η δηλώσεις Κλέιτον), και πολύ καλύτερος είναι από τον Σουμ που πέτυχε και από τους Σάντος , Μαλεζάνι , Σκάζνι , Μπάκε , Πεσέϊρο που στηρίχθηκαν έως κάποιο σημείο, μην κάνουμε τον ίδιο λάθος ξανά (όσοι το έκαναν) να καταπίνουμε αμάσητο τον ίδιο πόλεμο που έκαναν σε Οσίμ και Μαρκαριάν και όταν αυτοί έφυγαν καταλάβαμε την αξία τους (όσοι δεν την είχαν καταλάβει νωρίτερα). Κάπου όλα αυτά τα χρόνια με το προηγούμενο καθεστώς χάσαμε τον ρόλο μας, και ως ένα μεγάλο βαθμό δικαίως, γίναμε περισσότερο κριτική από όσο έπρεπε και ξεχάσαμε ότι η θέση μας είναι στην κερκίδα να τραγουδάμε για την αρρώστια μας, να σπρώχνουμε την ομάδα μας προς τα εμπρός και όχι να αποτελούμε τροχοπέδη, προσοχή δεν λέμε να γίνουμε ούτε πρόβατα ούτε τυφλοί χειροκροτητές, αλλά αλήθεια υπάρχει κάποιος που έχει ολοκληρωτικά πειστεί ότι ο προπονητής αυτός είναι ανίκανος να οδηγήσει την ομάδα ξανά στην κορυφή, αυτό είναι που φοβούνται οι αρδ και προσπαθούν να δημιουργούν κλίμα εσωστρέφειας στον σύλλογο είναι τόσο δύσκολο να το αντιληφθούμε; Ο δρόμος είναι ανηφορικός και μονόδρομος, δεν υπάρχει άλλος ΜΟΝΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ και η σαβούρα στον πάτο της θάλασσας, όλοι οι υπόλοιποι μαζί μια γροθιά τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο.
Για τους άρδ τι πω, για όλα αυτά τα χυδαία που έχουν γράψει για ένα άνθρωπο που έχει πραγματικό επίπεδο και δεν είναι σαν την μούρη τους, θα τελειώσω θέλοντας να τονίσω πιο είναι το ποιόν τους παραθέτοντας ένας γεγονός που δεν χωρά καμία αμφισβήτηση , 13/04/2008 στην Ελληνική επικράτεια δεν είχαμε ούτε θεομηνίες, ούτε βομβιστικές επιθέσεις, ούτε εθεάθησαν εξωγίηνοι, ούτε η κυβέρνηση έπεσε, στην Αθήνα την πρωτεύουσα της χώρας και μάλιστα σε μία από της μεγαλύτερες και κεντρικότερες λεωφόρους της , την Αλεξάνδρας 35.000 οπαδοί του Παναθηναϊκού συγκεντρώνονται και πραγματώνουν την μεγαλύτερη διαδήλωση για αθλητικό σκοπό που έγινε ποτέ, θα περίμενε κάποιος το γεγονός αυτό να είναι στα πρώτα θέματα των κεντρικών δελτιών, αμ΄ δε στην συντριπτική τους πλειοψηφιά τα τηλεοπτικά κανάλια δεν κάνουν ούτε απλή αναφορά , όλα αυτά συμβαίνουν όταν οι μικρές καριόλες δημιουργούν φαιδρές πορτοκαλέες για να έχουν λόγω ύπαρξης.
12 Ιουλίου 2007 AΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2006/07
Ακόμα μια αγωνιστική περίοδος έφτασε στο τέλος της, η επόμενη θα σημαίνει το κλείσιμο 100 χρόνων Παναθηναϊκής ιστορίας, η γευση που μας αφήνει σχεδόν μία
από τα ίδια όπως εδώ και μερικά χρόνια, αλλού υπάρχει ενδιαφέρον, αγάπη και όραμα και αλλού η κατηφόρα και η δυσωδία δεν έχει τελειωμό.
Ποδόσφαιρό: μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά στους κάμπους ρίχνει χιόνι, εκεί που λες πιάσαμε πάτο, εκεί τα σαΐνια της παε πιάνουν κασμά και φτυάρι και σκάβουν για
ακόμα παρακάτω. Το πρωτάθλημα χάθηκε ξανά από το ξεκίνημα της χρονιάς χωρίς καν μάχη, στα μέσα ήρθε επιτέλους ένας πραγματικός προπονητής στον πάγκο κάτι που είχαμε χρόνια να δούμε, και εκεί που ρίξαμε 4 (και λίγα ήταν) στην αεκ και κερδίσαμε μετά από χρόνια στο Kαραϊσκάκι αρχίσαμε όπως πάντα τα παρασκηνιακά, τα περί πριμ, τα περί οπαδών κλπ γνήσια κατασκευάσματα της αυλής, με αποτέλεσμα η ομάδα να βολοδέρνει μέσα και έξω από τις 4 γραμμές του γηπέδου, αποκορύφωμα η απώλεια του τελικού κυπέλλου από την ομάδα της Λάρισας που ο επόμενος αγώνας της ήταν για να σωθεί από τον υποβιβασμό.
Τραγικά λάθη που πλήγωσαν την ιστορία του τριφυλλιού, αγωνιστικά η ομάδα απαρτίζεται από παίχτες που μια 10ετία πρίν δεν θα περνούσαν ούτε έξω από την Παιανία, διοικητικά απαρτίζεται από τύπος άσ χετους με το άθλημα και την σύγχρονη πραγματικότητα αλλά κυρίως από ανθρώπους που δεν αγαπούν τον Παναθηναϊκό αλλά μόνο την πάρτη και τα συμφεροντά τους, όσο για την περιβόητη σχέση με τους οπαδούς δεν φτάνει που δεν θέλουν να μας αφουγραστούν, για την νέα χρονιά κάνουν κινήσεις και για να μην μας βλέπουν.
Μπάσκετ: Triple crown, μέσα σε δύο λέξεις όλη η καύλα που μας άφησε η χρονιά που φεύγει, σαρώσαμε τα πάντα στο πέρασμα μας, ο Παναθηναϊκός του μπάσκετ
δεν χωρά στην Ελλάδα, δεν χωρά καν στην Ευρώπη.
Στα αρνητικά η απουσία του απλού κόσμου στα παιχνίδια με αντιπαλους που δεν είχα
βαρύ όνομα πλην των οργανωμένων, και τον φτύσιμο των τελευταίων από την καε στο final 4, δυστυχώς από ότι φαίνεται μας όλοι θυμούνται όπου τους συμφέρει.
Βόλεϊ: Αυτοκτονία, μόνο αυτή η λέξη μπορεί να περιγράψει την χρονιά που μας άφησε, η ομάδα είχε όλα τα προσόντα να κάνει ακόμα και το 3 στα 3, ξεκίνησε με την κατάκτηση του κυπέλλου, σάρωνε σε Ελλάδα και Ευρώπη όπου ξαφνικά βγήκε στην επιφάνεια η κόντρα του ψυχάκια προπονητή με παίχτες που έβαζαν τον εγωισμό του πάνω από την ομάδα, αποτέλεσμα τον αποκλεισμό από το champions league από ομάδα πολύ κατώτερη του δικού μας επιπέδου και η απώλεια του πρωταθλήματος παρά την κατάκτηση της 1ης θέση στην κανονική του διάρκεια από τον ηρακλή στα play off .
Κύριε Σταθοκωστόπουλε τρίξτε τα δόντια από την αρχή φέτος για να μην έχουμε κι άλλη χαμένη χρονιά επίσης η Γλυφάδα δεν είναι έδρα και το ξέρετε υπάρχει πρόβλημα και έτσι η ομάδα χάνει την μεγαλύτερη δύναμη της, που είναι οι οπαδοί της.
Γυναικείο μπάσκετ: Iσως η πιο άγευστη χρονιά των τελευταίων 10 χρόνων , νίκες επί πολύ δυνατών αντιπάλων χωρίς να το περιμένει κανείς και ήττες με κάτω τα χέρια από ομάδες πολύ κατώτερες, η απόλυτη μετριότητα, η επιστροφή στον πάγκο του κ. Μαρίνου που ξέρει και αγαπά το τμήμα μοιάζει με μονόδρομο για την επιστροφή στις επιτυχίες.
Γυναικείο βόλεϊ: Κυριαρχία που μοίαζει να βαδίζει προς το τέλος; Το τέλος μιας απόλυτη πετυχημένης χρονιάς μας βρήκε σκεφτικούς, η ομάδα που σάρωσε τα πάντα στο περασμα της και έκανε το απόλυτο στο πρωτάθλημα διαλύεται , οι αδερφές Γκαραγκούνη μας άφησαν για άλλες πολητείες όπως και αλλές βασικές αθλήτριες του τμήματος , θα αντικατασταθούν από άλλες ισάξιες τουλάχιστόν; ή οι υποσχέσεις για ευρωπαϊκές πορείες θα μείνουν υποσχέσεις;.
Το τμήμα όπως και όλοι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού σημαδευτήκαν από την δολοφονία του Μιχάλη στο f4 του κυπέλλου, απλώς για άλλη μια φορά θα επισημάνω ότι κάποιοι ξεχνάνε εύκολα και το ίδιο ελπίζουν και για εμάς, με αυτό το πλευρό να κοιμούντε.
Ερασιτέχνης: Πως φτάσαμε το πιο ένδοξο και τιμημένο κομμάτι του Συλλόγου να γίνει πληγή που δεν σταματά να αιμορραγεί; Πως φτάσαμε να περιμένουμε σποραδικές επιτυχίες από αθλητές που μάχονται με μόνο όπλο της αγάπη του για το Τριφύλλι; πως φτάσαμε το τμήμα να έχει αφεθεί στο έλεος του θεού και να μην υπάρχει ούτε η στοιχειώδης οργάνωση; πως φτάσαμε μερικοί να θέλουν να λέμε ευχαριστώ που ο ερασιτέχνης φυτοζωεί και δεν έχει απλώς ξεψυχησει; στις εκλογές του Ιουνίου περιμέναμε απαντήσεις, αντα αυτού
αερολογίες και φανφάρες, απόλυτο τίποτα με μπόλικο καθόλου.
Unknow Soldier
